Historia bursztynu

Mieszkańcy wsi polskiej troszczący się na co dzień o dom, pożywienie i odzież, zajmowali się też zaspokajaniem swoich potrzeb związanych z pozycją i autorytetem w środowisku. Wyrazem tego było tzw. eleganckie "noszenie się" poprzez posiadanie modnej biżuterii czy też innych dodatków. Niemal każdy gospodarz marzył o eleganckiej tabakierze wypełnionej tabaką albo o zdobionej fajce.

Podobnie kobiety chętnie uzupełniały swoje stroje biżuterią. Biżuteria ta była najczęściej tania i efektowna, np. sznury paciorków zawieszanych na szyi. Większość kobiet chciała mieć prawdziwe korale, które były uznaną oznaką prestiżu i zamożności. Panowała moda na paciorki bursztynowe. Koralom przypisywano silne właściwości magiczne i lecznicze, np. przeciwko "grubej szyi", czyli przeciwko chorobom wola wywoływanym niedoczynnością tarczycy.

Minerałem, który zachwycił ludy pierwotne, starożytnych Rzymian i mazowieckich Kurpiów (bursztyniarstwo ludowe rozwinęło się na Kurpiach w XIX wieku dzięki złożom bursztynu kopalnego) był właśnie wspomniany bursztyn, czyli skamieniała żywica drzew iglastych, licząca od 40 do 50 mln lat.

Przyjmuje ona barwy od jasnożółtej do brunatnej, zdarzają się egzemplarze czerwonawe, białe i czarne. Niekiedy zawiera zatopione owady i szczątki roślin. Używana była od najdawnieszych czasów do wyrobu biżuterii i przedmiotów ozdobnych. Znanych jest obecnie ok. 60 odmian (gatunków) bursztynu.

Bursztyn wprawił w zdumienie starożytnych Greków, kiedy potarty suknem zaczął wykazywać właściwości przyciągające. Nazwali oni ten kamień elektronem, co oznacza świecący i błyszczący.

Minerał ten był tak popularny, że już w starożytności stał się przedmiotem handlu. Od połowy pierwszego tysiąclecia p.n.e. z południowego wybrzeża Bałtyku do północnej Italii prowadził szlak handlowy nazwany bursztynowym.

czytaj dalej...