Historia bursztynu - ciąg dalszy

Na ziemiach polskich bursztyn wydobywano z dna Bałtyku i niektórych jezior. Innym sposobem pozyskiwania skamieliny było wykopywanie z ziemi. Robiono tak w Kaszubach, Warmii, Mazurach i Kurpiach.

Jantar obrabiany był przez sławnych rzemieślników, którzy wysyłali swoje wyroby w świat, oraz przez chłopów, którzy wyłowiwszy lub wyorawszy kamyki bursztynowe sporządzali ozdoby dla kobiet. Rozkwit rzemiosła bursztynowego nastąpił w wiekach XVII i XVIII, wtedy też powstaje słynna bursztynowa komnata stworzona przez rzemieślników gdańskich.

Ozdobami z bursztynu szczycą się stroje ludowe, ale nigdzie poza dorzeczem Narwi nie są znane naszyjniki z zawieszką. Miały zawieszony "mental" z Chrystusem na krzyżu albo z samym krzyżem. Do całości stroju należały także naszyjniki z drobnych, przezroczystych perełek, tzw. "manele", guziczki grzybkowe do "wystków" czyli gorsetów i spinki przy wstążce od kapelusze.

Naszyjniki kujawskie, podobnie jak niektóre kurpiowskie, ozdabiano czasem monetami także ze złota albo medalikami, zawieszanymi w centralnym punkcie bursztynowych paciorków.

Weselna bursztynowa kolia miała spełniać wyśpiewywane życzenia dla panny młodej "dajcie, dajcie jej burstyny coby miała styry syny".

Współcześnie bursztyn stracił swoje właściwości magiczne i ezoteryczne, na rzecz funkcji zdobniczych. Najbardziej cenioną odmianą bursztynu w jubilerstwie jest bursztyn bałtycki inaczej zwany sukcynitem. Jako ciekowastkę nadmienię, że największe bryły osiągają wagę kilku a wyjątkowo kilkunastu kilogramów: bursztyn australijski do 17 kg, birmański do 15 kg, Największy znaleziony dotychczas okaz waży 15,25 kilograma, nazywa się Burma Amber i jest przechowywany w Muzeum Historii Przyrody w Londynie.